Varlık – Şubat’19

Kemalizm’in ütopyası için belirlediği yöntem, devlet aygıtını ele geçirmek ve onun aracılığı ile halkın zihnini yeniden biçimlendirmek, zihinsel içerikleri oluştururken, bu içeriği dışsal dünyadaki biçim değişiklikleriyle (harf, şapka, kılık kıyafet devrimleri gibi) de destekleyerek, toptan ve bütünsel bir modernleşme yaratmaktır. Bu büyük değişimin evrimsel bir şekilde yavaş yavaş gerçekleşmesini reddederek, dışsal bir müdahaleyle tek bir ‘Coup’ta (darbede) tamamlanmasını ister.

Kemalizm’in toplumu tek bir darbede modernleştirme projesi, anti-modernist İslamcılar ve muhafazakarlar ile, Batıcılığı onaylamakla birlikte modernizmin tekçiliğine ve otoriterleşebilen yapısına karşı çıkan liberaller tarafından dirençle karşılanır. Bu direnişin 1921’deki Birinci Meclis gibi halkı geniş şekilde temsil etme gücü olan, yani her düşünce ve sınıftan temsilciler içeren bir yapı varken, tek bir darbede aşılması pek mümkün görünmeyince, Kemalizm 1923’teki İkinci Meclis’te muhafazakarları, İslamcıları ve liberalleri Meclis dışı bırakır.

Türk “Kulturkampf”ında Post-Kemalizm Parantezi

Yalın Alpay

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir